INDIË- EN NIEUW GUINEA

Veteranendag in Dalen

In 2010 is – net als voorgaande jaren – wederom een Landelijke Veteranendag Indië / Nieuw-Guineagangers gehouden in Dalen. Ook dit jaar weer op de 1e zaterdag van juli: zaterdag 3 juli 2010.

Het programma voor de (kleine) Dametin Veteranendag 2010, was als volgt:

10.00-11.15 uur Ontvangst in zaal Cornelis (centrum Dalen) met koffie en cake
11.30 uur Welkomstwoord
12.00 uur Eenvoudige maaltijd
13.30 uur Vertrek naar het monument
14.00 uur Officiële herdenking bij het monument
- Vlaggenceremonie
- Toespraken en declamatie door mw. Annie Steenstra
- Kranslegging

Mevrouw Steenstra droeg weer een indrukwekkend gedicht voor. Velen vragen nadien om de tekst van dat gedicht. Daarom hebben wij - met toestemming van mw. Steenstra - hieronder weergegeven:

HOOP
Dat kleine vonkje, dat blijft gloeien,
het kruid, dat niet is uit te roeien,
de twijg, die door geen storm wil breken,
de knop, die zich steeds op zal steken.
Doen tegen beter weten in,
doorgaan zonder enkele zin.
Woorden als: "”Misschien, en toch,
je weet maar nooit, en als nu nog…"
Het iets, dat grote leegten vult,
het eind'loos wachten met geduld.
Het vuur, dat nimmer is te doven,
het ondanks alles toch geloven
in waarden, voor geen goud te koop:
Wat was de mensheid zonder hoop?!

----------------------------------------------------------------------
Jij ging zo hoopvol naar het verre Indië,
dat je alleen op een mooie schoolplaat had gezien;
gebombardeerd tot "militair met missie",
kon je daar ginds nog iets betekenen misschien.

Je was nu "NeerIands hoop in bange dagen",
iets wat je naderhand pas echt beseffen zou;
als blanco blad - veel vragen in de marge -
ruilde je tropenhitte tegen winterkou.

Je zette je legerschoen op vreemde bodem,
dat was een stap met hoop, maar zonder zekerheid;
wat jou daar wachtte, kon je niet vermoeden,
't zijn nu herinneringen, gefilterd door de tijd…

Je ziet ze voor je, die gevluchte mensen,
door pemuda - dreiging terug in 't Jappenkamp;
jullie komst bleek voor hen bevrijding
en het behoeden voor een regelrechte ramp!

Zoals ook die Indisch-Nederlandse moeder
het jaren na de capitulatie van Japan
schrijft in een documentaire brief aan haar kinderen
en zo haar gevoel van hoop en dank verwoorden kan.

Hoe blij ze was met die Hollandse soldaten,
die bloed-jonge jongens, nog niet door tropenzon gekleurd,
hun sten in de arm, ontheemd en wat onwennig,
maar oh zo welkom, want wat zou er anders zijn gebeurd:

Dan was een vreselijk lot hun deel geworden,
reeds waren vele vrienden letterlijk afgeslacht,
ten prooi gevallen aan de bamboesperen,
niet door Gurkha's naar het veilig kamp gebracht.

Die blijken van dank, waardering en erkenning
doen je gemoed zo goed en geven zekerheid
dat jouw inzet toen niet tevergeefs was,
alle kortzichtige kritiek van nu ten spijt!

Ook zijn er herinneringen, die steeds schrijnen,
want wonden van wanhoop zijn nog nauwelijks geheeld:
die sobat, door snipervuur getroffen,
grifte in jouw netvlies een onuitwisbaar beeld!

Soms veteraan, herleeft de situatie
dat een gevoel van onmacht aan je knaagt,
waardoor je van jezelf wordt weggedreven,
terwijl de actie juist om concentratie vraagt.

Jou overvalt een mateloze moeheid,
je laat wat komen gaat het liefst op z'n beloop;
van binnen is er niets dan grote leegte,
op dat moment is er geen enkel straaltje hoop.

Maar in de fase van dat wazig denken,
die seconde tussen hoop en wanhoop in,
roept jouw diepste zelf: "'k Wil overleven!"
dit grijpt je vast, voltrekt in jou een nieuw begin.

Door deze beelden uit een ver verleden
wordt jouw dagelijks leven nu nog steeds gekleurd:
de hoop is wit, de wanhoop zwart en 't rode
is bloed van hen om wie je zo lang al hebt getreurd!

Daarom zocht en vond je kameraadschap:
intens verlangen naar geborgenheid en hoop
geeft die speciale sobat - binding,
versterkt nog door herkenbaarheid van levensIoop.

De nieuwe generatie veteranen,
modern uitgerust en super opgeleid,
beleeft door bermbom en sabotage
bij hun vredesmissies een uitzichtloze strijd !

Ook zij proberen wanhoop uit te sluiten
en hun hoop te vestigen op uiteindelijk resultaat;
het land te dienen, orde en rust te brengen,
is toch een opdracht, waar een goed soldaat voor staat!

De veteraan van toen en nu blijft hopen
op een eerlijk oordeel door publiek en overheid,
want noodgedwongen oorIogstijdse daden
kan men nooit toetsen aan gedrag in vredestijd!
----------------------------------------------------------------------
Wat was de mensheid zonder hoop?!

(Tekst en decIamatie: Annie Steenstra Auteursrechten: mevr. A.G. Steenstra)

FOTO'S Dametin Veteranendag 2010.

VIDEOVERSLAG van de laatste grootschalige Veteranendag: